ΑΡΧΙΚΗ | ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ | ΑΘΛΗΤΙΚΕΣ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ | Τα πέτρινα χρόνια και… γήπεδα του μπάσκετ

Τα πέτρινα χρόνια και… γήπεδα του μπάσκετ

image

Οι παλαιότεροι σίγουρα θυμούνται τις συνθήκες που παιζόταν τότε το μπάσκετ στα ανοικτά τσιμεντένια γήπεδα και τις αφηγούνται, ενώ οι φωτογραφίες σαν αποδεικτικό στοιχειό το επιβεβαιώνουν.

Μένει μόνο το ερωτηματικό σήμερα, αν δηλαδή οι ρομαντικοί της τότε εποχής εκτός από τους παράγοντες αλλά και οι προπονητές, διαιτητές, παίκτες, φίλαθλοι γενικά, αγαπούσαν το μπάσκετ περισσότερο από την εποχή του σήμερα, με τις άνετες αγωνιστικές συνθήκες και μέσα. Τότε είχαμε ανοικτά γήπεδα με τσιμέντα και μάντρες, ξύλινα ή σιδερένια ταμπλό με αλυσίδες ή χωρίς αντί διχτάκια, δίχως αποδυτήρια (ας ήταν καλά τα αυτοκίνητα με τα μεγάλα πορτμπαγκάζ),

χωρίς ζεστό νερό, ούτε κρύο πολλές φορές για ντους, με ημίφως αν υπήρχαν λίγες λάμπες που δεν είχαν καεί ακόμη... και με τους προβολείς των αυτοκίνητων αναμμένους για να βλέπουν οι παίκτες να κάνουν προπόνηση...

Και φυσικά με βροχές, χιόνια, αέρηδες. Δεν αναφέρουμε βεβαία τα λαστιχένια παπούτσια (ΕΛΒΙΕΛΑ και ΣΠΟΡΤΕΞ αργότερα) τιμής σε αντιστοιχία σήμερα 2 Ευρώ και μετά 5… Κι όμως το μπάσκετ έτσι παιζόταν τότε στο ξεκίνημά του και κάτω από αυτές τις δύσκολες συνθήκες μπήκαν τα γερά θεμέλια για την καταξίωση του. Δεν ξέρουμε αν η αγάπη των ανθρώπων τότε για το άθλημα ήταν μεγαλύτερη, αλλά σίγουρα οι φωτογραφίες-ντοκουμέντα, αποτελούν για τους νεότερους σε όλους τους τομείς δραστηριότητας του μπάσκετ, παραδείγματα ήθους και ανιδιοτελούς προσφοράς στο άθλημα και στον αθλητισμό κατ' επέκταση.

Τότε που δεν υπήρχε ο επαγγελματισμός, τα Παλε ντε Σπορ, τα χρήματα, τα μόρια, η δημοσιότητα, οι επαγγελματικές βλέψεις, ούτε καν ιατρική περίθαλψη... αλλά μονάχα το ΜΕΡΑΚΙ και η άδολη αγάπη για το άθλημα, που έμπαινε πάνω από εγωισμούς, πολιτικές και προσωπικές φιλοδοξίες ΠΑΝΤΟΣ ΤΥΠΟΥ, που σήμερα δυστυχώς το καπελώνουν και επιζούν, χρησιμοποιώντας το σαν μέσο προβολής και πολλές φόρες επιβίωσης... Αλλά, αν συνεχίσουμε θα πικράνουμε πολλούς... με αλήθειες που ομολογούνται δύσκολα... Άλλωστε δεν είναι αυτό το θέμα μας σήμερα.

Το μόνο που θεωρούμε υποχρέωση μας να εκφράσουμε είναι ένα μεγάλο "Ευχαριστώ" στους ανθρώπους τότε που ανώνυμοι οι περισσότεροι μ' αυτές τις αντίξοες συνθήκες έβαλαν όλοι τους από ένα μικρό λιθαράκι σιγά σιγά στην καταξίωση του μπάσκετ, χωρίς να επιδιώξουν τίποτα προσωπικά.

Ιστορικά, το πρώτο κλειστό γυμναστήριο στην Κρήτη λειτούργησε στα Χάνια το 1980 (συνδεδεμένο με το όνομα 'ΠΕΝΤΑΡΗΣ'), ενώ ακολούθησε το ΛΙΝΤΟ στο Ηράκλειο που εγκαινιάστηκε την 31/5/86, ενώ είχε ξεκινήσει από το 1976 η κατασκευή του αλλά με τις τόσες ατέλειες και «κακουργήματα» στη συνέχεια χρειάστηκαν 10 χρόνια να αποπερατωθεί. Μετά ακολούθησαν τα κλειστά Αρχανών (το 1988), της Αλικαρνασσού, του Ρέθυμνου και της Ιεράπετρας (κατά την δεκαετία του ’90).

Όσοι τα έζησαν δεν μπορούν να ξεχάσουν τα ανοικτά γήπεδα μπάσκετ της δεκαετίας του ‘70 και ‘80 με τις τόσες ιδιαιτερότητες το καθένα. Το πρώτο γήπεδο στην αυλή του Σχολειού στο Αρκαλοχώρι με το «σαγρέ» τερέν και με το ένα ταμπλό να βλέπει… αλλήθωρα το άλλο, ή το υγρό γήπεδο στο Στάδιο της Ιεράπετρας, δίπλα στη θάλασσα που έπεφτε εύκολα η μπάλα μέσα και αν φύσαγε βοριάς την έχανες στα ανοιχτά, ή το σχολικό γήπεδο στο Ρέθυμνο με τα ξύλινα ταμπλό και το «πλισέ» τερέν, υπερυψωμένο από το δρόμο, χωρίς προστατευτικό ψηλό τοίχωμα κι όταν έφευγε η μπάλα έπεφτε στα αυτοκίνητα κάτω στο δρόμο που περνούσαν...

Από τα παλιά ανοικτά γήπεδα μπάσκετ στο Ηράκλειο, δεν ξεχνάς εύκολα το χωμάτινο γήπεδο μέχρι το ’68-‘69 που υπήρχε στο ΗΡΑΚΛΕΙΟ (ΤΕΝΙΣ) με τις ξύλινες μπασκέτες περιστρεφόμενες ανάλογα πως χρησιμοποιείτο (το ίδιο τερέν) για μπάσκετ μονό όταν δεν γινόντουσαν προπονήσεις στο τένις. Δηλαδή σπάνια… Το ίδιο γήπεδο υπάρχει μέχρι σήμερα, μονό για μπάσκετ, φυσικά, έχουν αντικατασταθεί οι μπασκέτες και το τερέν, αλλά σίγουρα δεν εξυπηρετεί τις ανάγκες τώρα τόσων τμημάτων του σωματείου. Σε αυτό το γήπεδο αγωνιζόταν το ΗΡΑΚΛΕΙΟ στη Β’ Εθνική (1973-78)

Το μπάσκετ του ΕΡΓΟΤΕΛΗ ξεκίνησε (1968) σ' ένα γήπεδο στην νοτιοδυτική πλευρά του ποδοσφαιρικού γηπέδου πίσω από την κερκίδα στη πλευρά του Γεωπονικού κήπου, αλλά χρησιμοποιήθηκε για λίγο λόγω επικινδυνότητας του εδάφους και μεταφέρθηκε σε άλλο τσιμεντένιο κάτω από τον προμαχώνα Μαρτινέγκο μέσα στο ποδοσφαιρικό γήπεδο, στη βόρεια πλευρά) απέναντι από τα γραφεία και αποδυτήρια τότε του ποδόσφαιρου. Σήμερα δεν υπάρχει. Σε εκείνο το γήπεδο στις 3/5/83 είχε αγωνιστεί και ο Νίκος Γκάλης!!! σ' ένα φιλικό ΕΡΓΟΤΕΛΗΣ-ΑΡΗΣ.

Ένα μικρό γήπεδο μπάσκετ γνωστό σε όλους ήταν αυτό της οδού Ιδομενέως, στο κέντρο του Ηρακλείου, με μάντρα γύρω γύρω και μικρό τερέν στο μήκος, γεμάτο λακκούβες και υποτυπώδη αποδυτήρια. Ανήκε στη σχολική εφορία και το χρησιμοποιούσε σαν έδρα ο ΟΦΗ. Εκεί λόγω θέσης γινόντουσαν πολλοί αγώνες και μάζευε πάντα πολύ κόσμο με θεατές στα "θεωρεία" από τα γύρω σπίτια και το ξενοδοχείο ΕΣΠΕΡΙΑ. Την περίοδο 1985-86 το χρησιμοποίησε η ΓΕΗ στην Β' Εθνική! Σήμερα είναι ένα πάρκο με καφετερίες που δημιουργήθηκε την δεκαετία του ‘90, ενώ παραμένει ακόμη εκεί το πηγάδι! (σκεπασμένο), στη βορινή πλευρά του…

Ένα άλλο ανοικτό γήπεδο που έγινε γνωστό από τα ταλέντα που μάζευε και τους τόσους παίκτες που αξιοποίησε εκεί η ΓΕΗ και έγιναν πρωταθλητές, ήταν αυτό (αλάνα) στο Στάδιο Ελευθερίας. Το «καλό» υποτίθεται τερέν με πίσσα ήταν μέσα στον αγωνιστικό χώρο του Σταδίου, στο πέταλο, χωρίς περίφραξη, που χρησιμοποιούσε η ΓΕΗ από το ξεκίνημα της το 1978 μέχρι το 1985 που καταργήθηκε, με την ανακατασκευή του Σταδίου και μεταφέρθηκε στο «βοηθητικό» με απαράδεκτο τερέν στην αρχή που υπήρχε επάνω στη νοτιοανατολική πλευρά δίπλα στα τείχη.

Οι συνθήκες προπόνησης στο «καλό» γήπεδο μέχρι το 1985 ήταν απαράδεκτες με κρύα, βροχές, και τους βοριάδες όπως ήταν εκτεθειμένο. Οι λάμπες που κρεμόταν (τον φωτισμό τον είχε φτιάξει η ΜΟΜΑ για το στρατιωτικό πρωτάθλημα το 1978) έσπαγαν από τον αέρα, αποδυτήρια δεν υπήρχαν ,οι αθλητές άλλαζαν στο ύπαιθρο, νερό μονό κρύο υπήρχε καμία φορά, και οι προπονήσεις των παιδιών γινόντουσαν μέχρι τα μεσάνυχτα (!) υπό το φως των προβολέων των αυτοκίνητων των παραγόντων!

Κι όμως έτσι βγήκαν τόσοι αθλητές και πρωταθλητές με την ΓΕΗ που πρωταγωνιστούσε στην Κρήτη τη δεκαετία του ‘80 στους άνδρες (Β' και Γ' Εθνική και 3η στο πανελλήνιο εφήβων το 1984) και στις γυναίκες 11 χρόνια συνεχεία σε Εθνική Κατηγορία (Β', Α2 και Α1). Με τις ίδιες αντίξοες συνθήκες μετά το 1985 λειτουργούσε το επάνω γήπεδο με προσφορά των ανθρώπων της ΓΕΗ η εγκατάσταση φωτισμού και προβολέων που δεν υπήρχαν, για προπονήσεις και με την προσθήκη ενός επιπλέον βοηθητικού τερέν διπλά για τις υποδομές και το κοινό.

Δυστυχώς αυτά τα δυο τερέν μπάσκετ και το ένα του βόλεϊ καταργήθηκαν πριν 1,5 χρόνο από την επιτροπή του Σταδίου, για να γίνουν δύο τερέν τένις (!) και να νοικιαστούν σε ιδιώτες…

 

Εγγραφή RSS για αυτά τα σχόλια Σχόλια (0 σχολιάστηκε):

Σχολιάστε το άρθρο comment
Παρακαλώ εισάγετε τον κωδικό που βλέπετε στην εικόνα:
  • email Αποστολή σε φίλο
  • print Εμφάνιση εκτύπωσης
  • Plain text Απλό κείμενο
Δεν υπάρχουν λέξεις κλειδιά για αυτό το άρθρο
0
Χαλκιαδάκης
Powered by IT Development