ΑΡΧΙΚΗ | ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ | Ήταν ένα όνειρο... το πιο όμορφο που είδαμε ποτέ

Ήταν ένα όνειρο... το πιο όμορφο που είδαμε ποτέ

image

Φτάσαμε πάλι σε αυτή τη μέρα. Πέρασε ένας χρόνος απ’ την προηγούμενη επέτειο. Πέρασαν 14 ολόκληρα χρόνια απ’ τη μέρα που ένα έθνος βγήκε στους δρόμους, στις πλατείες και όπου αλλού μπορούσε να βγει για να γιορτάσει μια πραγματικά μεγάλη επιτυχία.

Πέρασαν 14 χρόνια απ’ την 4η Ιουλίου 2004. Την δικιά μας 4η Ιουλίου. Απ' τη νύχτα όπου όλη η Ευρώπη για να μη πούμε ο πλανήτης χόρεψε το ''συρτάκι'' στους ρυθμούς μας. Κάθε χρόνο τέτοια μέρα και γενικά όλο τον προηγούμενο μήνα ψάχνουμε στο youtube βιντεάκια, για να μνημονεύσουμε εκείνες τις δοξασμένες στιγμές. Να μνημονεύσουμε όλα τα κατορθώματα εκείνης την θρυλικής παρέας όπου για ένα μήνα καθήλωσαν όλους του αθλητικόβιους και μη, μπροστά σε μια οθόνη ή ακόμα καλύτερα… όσοι κατάφεραν και πήγαν στην μακρινή Πορτογαλία για να γίνουν μάρτυρες αυτών των θαυμάτων, είδαν με τα μάτια τους το απίσυτετο.

Πάνε λοιπόν 14 χρόνια από εκείνο το βράδυ που μια χώρα δεν πήγε ποτέ για ύπνο. Ο λόγος; Μια γιορτή. Ένα ατελείωτο γλέντι μέχρι την επόμενη μέρα. Μα τι λέω… 14 ακόμη χρόνια μετά, όταν ακούμε το θρυλικό ‘’Πειρατικό’’ από την βραχνή φωνή του Γιώργου Χελάκη και την μοναδική μελωδία του συνθήματος όπου θα μπορούσε να γίνει ‘’Εθνικός’’ ύμνος γι’ αυτή τη ποδοσφαιρική χώρα (‘’Σήκωσε το’’), μέσα μας, απ’ έξω μας και όπως βγαίνει του καθενός… γλεντάμε. Ναι ακόμη και σήμερα. 14 χρόνια μετά.

Στη Λισαβόνα γράφτηκε η μεγαλύτερη εποποιία του Ελληνικού ποδοσφαίρου. Δεν θα πω του αθλητισμού. Υπήρχε ακόμη ένα αθλητικό γεγονός όπου πέρασε στην ιστορία γραμμένο με χρυσό. Ο μπασκετικός θρίαμβος του ΄87. Ο Άγγελος Μπασινάς εκτέλεσε ένα κόρνερ, ο Άγγελος Χαριστέας πήρε τη κεφαλιά και έβαλε το γκολ που ανέστησε ολόκληρη τη χώρα. Ο χρόνος σταμάτησε εκεί. Στο ‘’κάρφωμα’’ του Χαριστέα όπως βροντοφώναξε ο Κώστας Βερνίκος στην μετάδοση. Και ξανακύλησε μετά το τελευταίο σφύριγμα του διαιτητή Μερκ. Το όνειρο έγινε πραγματικότητα. Η Ελλάδα ήταν πρωταθλήτρια Ευρώπης. Και αυτή η έκφραση τα λέει όλα.

14 χρόνια μετά τα πράγματα είναι ίδια και χειρότερα. Θαρρείς πως εκείνο το ‘’θαύμα’’ ήταν η αρχή του τέλους. Νομίζαμε πως όλα θα πήγαιναν απ’ το καλό στο καλύτερο. Μείναμε όμως μόνο στο καλό. Το καλύτερο δεν ήρθε και ακόμη αγνοείται για όλο το Ελληνικό ποδόσφαιρο. Γι’ αυτό και κάθε χρόνο τα αισθήματα είναι ανάμεικτα. Οι αναμνήσεις είναι πολλές και τέλειες. Αλλά το αποτέλεσμα καθόλου καλό. Το να κοιτάς το παρελθόν είναι σωστό για να παίρνεις δύναμη για το μέλλον. Όμως στην Ελλάδα, ποδοσφαιρικά τουλάχιστον απλά αναπολούμε. Διανύουμε μια άκρως ποδοσφαιρική και Εθνική περίοδο λόγω του Μουντιάλ οπότε και η στεναχώρια απ’ τη νοσταλγία εκείνων των μαγικών βραδιών του Ιούνη του 2004 είναι μέσα στη ένδοξη αυτή μέρα.

Αλλά δεν θα πρέπει να έχουμε και πολλά παράπονα. Παρόλη την γενική κατάσταση του Ελληνικού ποδοσφαίρου και τη μιζέρια που αποπνέει, η Εθνική έως και το προηγούμενο Μουντιάλ μας ικανοποιούσε πλήρως. Η κληρονομιά του Ότο πήγε στα χέρια του Φερνάντο και με καπετάνιο τον Καραγκούνη, τον Κατσουράνη, τον Χαριστέα, τον Φύσσα και όσων ακόμη απ’ την σπουδαία γενιά συνείσφεραν μέχρι το τέλος, κράτησαν μια περήφανη Εθνική Ελλάδος με ένα περίεργο σύστημα παιχνιδιού εμπνευσμένο από τότε, όρθια και γεμάτη επιτυχίες έως την πτώση της, τέσσερα χρόνια πριν.

Ευχόμενοι όλοι τα πράγματα να καλυτερεύσουν σήμερα το Ελληνικό ποδόσφαιρο γιορτάζει μια επιτυχία που δύσκολα θα βρεθεί ανάλογη της. Αλλά η ζωή είναι γεμάτη εκπλήξεις, οπότε ας είμαστε αισιόδοξοι, ακόμα και αν πρέπει να είμαστε ρεαλιστές.

Και λόγω της ημέρας, όπου είναι και λίγο ''Αμερικάνικη''… χαρούμενη 4η Ιουλίου στην Ελλάδα.

 

 

Εγγραφή RSS για αυτά τα σχόλια Σχόλια (0 σχολιάστηκε):

Σχολιάστε το άρθρο comment
Παρακαλώ εισάγετε τον κωδικό που βλέπετε στην εικόνα:
  • email Αποστολή σε φίλο
  • print Εμφάνιση εκτύπωσης
  • Plain text Απλό κείμενο
Δεν υπάρχουν λέξεις κλειδιά για αυτό το άρθρο
0
Χαλκιαδάκης
Powered by IT Development