ΑΡΧΙΚΗ | ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ | ΣΤΗΛΗ ΑΝΑΛΑΤΟΣ | Να πάρω με τα ρέστα Δρακουλίνια;

Να πάρω με τα ρέστα Δρακουλίνια;

image

Ποιός αλήθεια μπορεί να ξεχάσει την επική διαφήμιση των 80’s με τον πιτσιρικά ο οποίος βγαίνοντας για ψώνια και έχοντας στην τσέπη τα απαραίτητα χρήματα που έχει μόλις πάρει από την μητέρα του, ρωτάει τον πατέρα του με μεγάλη πονηριά αν μπορεί να πάρει με τα ρέστα Δρακουλίνια;

Η κατάληξη γνωστή, η μάνα με βλέμα απόγνωσης και το μαλλί όρθιο να ωρύεται «του δωσα χιλιάρικο» και ο μικρός να επιστρέφει σπίτι περιχαρής με σακουλάκια Δρακουλίνια ικανά να εφοδιάσουν περίπτερο!

Απλά και μόνο το γεγονός ότι τα ρέστα απ’το χιλιάρικο έφτασαν για την αγορά τέτοιας ποσότητας θα μπορούσε να οδηγήσει σε διάφορες σκέψεις και προβληματισμούς οικονομικής φύσης σχετικά με το τότε και το σήμερα, αλλά το θέμα δεν είναι αυτό. Σκοπός είναι να θυμηθούμε όλες αυτές τις υπέροχες αηδίες που τρώγαμε σαν παιδιά κάπου στην δεκαετία του ’80, ψάχνοντας χίλιους δυο τρόπους αφενός να εξοικονομήσουμε το απαραίτητο κεφάλαιο, αλλά και το αναγκαίο καμουφλάζ για να μην γίνει αντιληπτή η κατανάλωση τέτοιων κατάπτυστων προϊόντων. Κάπως έτσι αναγκαζόμασταν να τρώμε με μεγάλη πίεση και το φαγητό του σπιτιού, για να μην φανεί ότι μας έχει κοπεί η όρεξη. Κάπως έτσι η χώρα μας πρώτευσε στις πανευρωπαϊκές στατιστικές, πολύ πριν τα μνημόνια και τους τίτλους τιμής για τα high scores σε διαφθορά, ανεργία κ.λ.π., ήμασταν το νούμερο ένα στην παιδική παχυσαρκία! Με άλλα λόγια μιλάμε για “παιδικό junk food στα 80’s”.

Επειδή οι καλοί λογαριασμοί κάνουν και τους καλούς φίλους, δεν μας ενδιαφέρουν οι κοινωνικά αποδεκτές τροφές που παίρναμε στο σχολείο, οι νόμιμες, όπως π.χ. το παλιό, καλό, παραδοσιακό κουλούρι, με σουσάμι ή χωρίς, που ερχόταν κάθε πρωί ζεστό ζεστό από τον φούρνο να χωθεί στην τσέπη μας και πολλές φορές να μείνει εκεί. Ούτε καν για τις σουβλακόπιτες από το πρώτο συνοικιακό οβελιστήριο! (Βασικά τις περισσότερες φορές ήταν πατατόπιτες, μια και μέχρι εκεί έφτανε το χαρτζιλίκι). Μιλάμε για επώνυμο, συσκευασμένο, hardcore junk food.

Γαριδάκια:

Στην κατηγορία αυτή εντάσονται όλα αυτά τα snacks σε σακουλάκι τα οποία λατρεύουμε μέχρι και σήμερα να καταναλώνουμε συνήθως παρακολουθώντας κάτι και τα οποία κατά την προσφιλή συνήθεια του λαού μας αφού δεν υπήρχε συγκεκριμένος όρος στην γλώσσα μας που να τα περιγράφει, μπήκαν όλα κάτω από την ομπρέλα και το όνομα του πρώτου μέλους της οικογένειας που έγινε γνωστό και δημοφιλές. Δεν ξέρω γιατί, αλλά παρόλο που δεν είναι η ίδια περίπτωση, μόλις μου ήρθε στο μυαλό ένας χαρακτηριστικός διάλογος της εποχής: -Τι σκύλο έχεις; -Λάσυ!

Πολλά τα είδη και αγαπημένα, δρακουλίνια, πιτσίνια, πακοτίνια, φουντούνια, πίτσα μεξικάνα κ.λ.π., αλλά θα ήθελα να σταθώ στο πιο υποτιμημένο απ’όλα, στο αουτσάιντερ που το φάγαν τα κυκλώματα: ΦΟΦΙΚΟ ! Μπορεί οι περισσότεροι να μην θυμούνται την εμφάνιση του, την συσκευασία του ή την γεύση του, αλλά είναι ελάχιστες φορές που η αναφορά του συγκεκριμένου ονόματος δεν συνοδεύτηκε από ένα μακρόσυρτο, νοσταλγικό ΑΑΑΑΑΑΑΑΑ! Μπορεί να μην ήταν ποτέ το αγαπημένο μας σαν παιδιά, μπορεί να εξαφανίστηκε από την αγορά, αλλά η αξία του και η διαχρονική του αξία επιβεβαιώνεται από την διείσδυση του συγκεκριμένου όρου και σε άλλους τομείς άσχετους με την κυριολεκτική έννοια του!!! Τιμή και δόξα λοιπόν.

Αξιομνημόνευτη είναι η ικανότητα των συγκεκριμένων snacks να πιάνουν τον παλμό της εποχής και να προσαρμόζονται στις επιταγές του χώρου και του χρόνου.

Ακολούθησαν την τηλεόπτική πραγματικότητα της εποχής:

Τις μουσικές τάσεις:

Τον ξένο κινηματογράφο:

Τον Ελληνικό κινηματογράφο:

Τον αθλητισμό:

Την πολιτκή και οικονομία:

Μέχρι και ονομασίας προέλευσης βγήκαν:

 

Γκοφρέτες:

Δεν αμφιβάλει κανείς ότι το δυνατό όνομα της συγκεκριμένης κατηγορίας είναι η σοκοφρέτα, και πιο τραγουδισμένη η Serenata του σχολείου και του πανεπιστημίου, οχτακοσάρα για το Μπίλυ και τη Σάρα και πάσης Ελλάδος άμα λάχει να ουμ!

Θα επιλέξω όμως να ανφερθώ ειδικότερα σε ένα αντίπαλο δέος. Την ΚΟΥΚΟΥΡΟΥΚΟΥ!!!

Νομίζω ότι ο βασικός λόγος που με οδήγησε να αποκτήσω μια πιο ιδαίτερη σχέση με την συγκεκριμένη γκοφρέτα....δεν έχει να κάνει με την γκοφρέτα. Είναι το ότι πάντα έβρισκες μαζί και κάποιου είδους αυτοκόλλητο. Από διαφόρων ειδών καρτουνοήρωες, ντίσνευ μια εποχή αν δεν με απατά η μνήμη μου, κάτι ακαθορίστου ταυτότητος γουρουνάκια, Γκάρφιλντ μεταγενέστερα, μέχρι και το απίστευτο....... ΝΥΦΟΥΛΕΣ ΚΑΙ ΓΑΜΠΡΟΥΛΗΔΕΣ !!!! (πατρίς, θρησκεία, οικογένεια)

Δεν γίνεται να μην αναφερθώ στο γεγονός ότι η ΚΟΥΚΟΥΡΟΥΚΟΥ αποτελούσε ένα από τα πιο δημοφιλή κεράσματα προς του συμμαθητές μας σε ονομαστικές, γενέθλια και λοιπές εορτές. Εφοδίαζόμασταν λοιπόν, με άνωθεν οικογενειακή έγκριση και πρωτοβουλία, με μια ολόκληρη κούτα γκοφρέτες και με διπλή χαρά προσμονής ξεκινούσαμε για το σχολείο. Και λέω διπλή χαρά προσμονής μιας και περιμέναμε το άνοιγμα της κούτας για να τσιμπήσουμε την αφίσα ποδοσφαιριστή σε σκληρό χαρτόνι που βρίσκαμε σαν έξτρα δώρο μέσα, αλλά και την επιστροφή στο σπίτι το μεσημέρι προκειμένου να ανοίξουμε όλες τις γκοφρέτες που έμειναν κι αν όχι να τις φάμε τουλάχιστον να μαζέψουμε τα αυτοκόλλητα.

Θυμάμαι χαρακτηριστικά κάπου στις αρχές της δεκαετίας και σε σκηνικό ανάλογο με αυτό που περιγράφεται παραπάνω, σε ημέρες που ο Ολυμπιακός ετοιμαζόταν να αντιμετωπίσει την Ρουμανική Κραϊόβα σε πολυαναμενόμενο ματς ευρωπαϊκού κυπέλου, πολύ πριν μας προκύψουν τσου λου, γιουρόπα λιγκ και άλλα πολλά εμπριμέ, ω ποία χαρά αποκτώ την αφίσα του ενός και μοναδικού μουστάκια, αλενατόρε Νίκου Αναστόπουλου! Και δεν είναι μόνο αυτό, η χαρά μου γίνεται ακόμα μεγαλύτερη όταν φίλος, συμμαθητής, «τίμιος γίγαντας», κατά την επιστροφή στα σπίτια μας μου χαρίζει άλλη μία, με τον φτωχό πλην τίμιο (σε σχέση με τον σταρ Αναστό) αγωνιστή του κέντρου και της άμυνας Ευάγγελο Κουσουλάκη. (αν και ευρέως γνωστός ως Βαγγέλης, έτσι αναγραφόταν, έτσι τον διάβασε, έτσι τον έλεγε)

Παγωτά:

Τώρα τι να πει κανείς, τα πολλά λόγια είναι περιτά. Και μόνο το γεγονός ότι μετρούσαμε πόσα φάγαμε κάθε χρόνο σε συνάρτηση με το γεγονός ότι δεν ήταν διαθέσιμα όλο τον χρόνο όπως τώρα, κάνουν κάθε άλλη εισαγωγή αχρείαστη. Θυμάμαι ακόμα το μηχάνημα παγωτού, σε ένα κάτι ανάμεσα σε ζαχαροπλαστείο τρύπα και τοστάδικο στα «Λιοντάρια». Ήταν το νωρίτερα διαθέσιμο παγωτό το οποίο φάνταζε στα μάτια μας μοναδική «γκουρμεδιά». Όσο δε για την διαδικασία χωνάκι, παγωτό, βουτιά στον κουβά με την λιωμένη σοκολάτα και στερεοποίηση εντός δευτερολέπτου, εκεί μιλάμε για θαύμα της επιστήμης. Τι μποζόνια, σωματίδια του Θεού, CERN και τρίχες κατσαρές!

Στο προκείμενο:

-Laky Cap: Δεν θυμάμαι καν την γεύση. Όλα τα λεφτά το δωράκι στο κάτω μέρος. Disney, Μάγια η μέλισσα, Muppet Show και τόσα άλλα. Από τα μεγαλύτερα μυστήρια του κόσμου ο τρόπος γραφής του ονόματος όπως φαίνεται και στο πειστήριο που ακολουθεί. Απολύτως λογικό θα ήταν το «τυχερό κύπελο», απολύτως ακατανόητο το «καπέλο του Λάκη».

-Marengata: Σημείο αναφοράς η διαφήμιση του, βανίλια με σιρόπι βύσσινο, “ma que bella marengata”.

-Τρελή Πατούσα: Ότι θα τρώγαμε κάτι σε σχήμα πατούσας και θα τρελαινόμασταν μάλλον κανείς δεν το περίμενε. Μα σοβαρά παγωτό φράουλα και τα δαχτυλάκια σοκολάτα σαν να είναι άπλυτα ένα χρόνο; Ποδολάγνοι!!!

-Lollipop: Γρανίτα από λεμόνι κυριολεκτικά, με ολίγη από φράουλα. Ρετρό γεύση από τα 60’s ή 70’s, πρωτοποριακή ιδέα!

-Τόνγκο: Φάτσα σε σχήμα και με γεύση μπανάνα, με σοκολάτα στην κορυφή. Αξέχαστο το τραγουδιστό σλόγκαν «Τόνγκο, Τόνγκο παγωτό μπανάνα». Εμένα τώρα γιατί μου θύμιζε σόλα παπουτσιού, με το υποτιθέμενο στόμα σαν τακουνάκι, δεν ξέρω.

-Turbo: Το παγωτό σεξουαλικό υπονοούμενο. Περίεργο πως δεν απαγορεύθηκε η κατανάλωση του στους κάτω των 18. Από το σλόγκαν «πάνω κάτω, πάνω κάτω, κούνα, γλέντα το και φάτο», μέχρι την κωδική του ονομασία «σπρώξε γλείψε», άκρως ακατάλληλο!

Ειδική μνεία στα: Τρόικα (το παγωτό που θα προκαλούσε τρόμο αν υπήρχε στις μέρες μας), Καραμπόλα, Rocket, Κοκτέηλ, Σικάγο, Μανχάταν, Σάντουιτς, Grillo.

Είναι τελικά τόσα πολλά αυτά που λατρεύαμε να μισούν οι γονείς μας όταν ήμασταν παιδιά και καταναλώναμε με μανία, που μάλλον δεν είναι δυνατό να τα θυμηθεί κανείς όλα. Έχω αναπολήσει τόσες λιχουδιές και πάλι έχω ξεχάσει αμέτρητες. Ξεχνάει κανείς τις τεράστιες φούσκες της Big Babol; Του καλύτερου φίλου του οδοντίατρου και μεγαλύτερου εχθρού της καθαρίστριας του σχολείου. Διπλάσια είχαν γίνει στο πάχος τα θρανία λόγω του νεκροταφείου τσίχλας στο κάτω μέρος τους.

Τόσες τσιχλοκαραμέλες για να διαλέξεις, φτιαγμένες και συσκευασμένες με τους πιο ευφάνταστους τρόπους. Βραβείο πρωτοτυπίας σίγουρα στις τσίχλες τσιγάρα, που μας έμαθαν από νωρίς τις κακές συνήθειες, και στις καραμελες ΡΕΖ με τα κεφαλάκια ζώων!

Last but not least το ένα, το μοναδικό, το υπέροχο, ταρατατζούμ ταρατατζούμ το «χρυσό ντέρμι της ΙΟΝ» με τον κλασικό παππούλη κομπάρσο στην διαφήμιση να τρώει τα νύχια του παραμερίζοντας την επική μουστάκα του, το πέναλτι που είναι η κεντρική ιδέα να γίνεται ξεκάθαρα κάπου στη σέντρα και τους φιλάθλους νεανίες των 80’s να αγωνιούν μέσα στα σεταρισμένα σακάκι-παντελόνι τζίν και τα δίχρωμα κολεγιακά μπουφάν τους. (Κάποιοι βεβαίως προτιμούσαν, για αδιευκρίνιστους μέχρι σήμερα λόγους, το αηδιαστικό Kiss και μάλιστα το έτρωγαν μαζί με το κουλούρι τους απ’ότι μαθαίνω.)

Για παρατηρήσεις, σχόλια, ελείψεις, διορθώσεις: stilianalatos@gmail.com

 

Εγγραφή RSS για αυτά τα σχόλια Σχόλια (0 σχολιάστηκε):

Σχολιάστε το άρθρο comment
Παρακαλώ εισάγετε τον κωδικό που βλέπετε στην εικόνα:
  • email Αποστολή σε φίλο
  • print Εμφάνιση εκτύπωσης
  • Plain text Απλό κείμενο
5.00
Sporfm

Powered by IT Development